Stichting Vrijwilligerszorg Thuis Sterven Vecht & Venen

Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg in de thuissituatie

535d8b7b841e1
58947b2249ce9

Gedichten


 

Laatste ogenblikken

Gedachteloos grijpt hij met broze handen
naar de laatste strohalmen van zijn bestaan.
Zijn wijd opengesperde ogen, ooit vol leven
staren nietsziend omhoog.

Welk houvast heb ik nu nog
terwijl ik mijn handen machteloos sluit.
Mijn vermoeide ogen kijken door de mist
volgen zijn blik en zien wat stof.

De adem stokt gevolgd door stilte
daarna abrupt een diepe zucht.
Samen kijken we naar de eeuwigheid
die ons allebei aanraakt.

Ik vraag waar hij ademloos naar kijkt
met open mond blijft hij zwijgen.
En toch voel ik me deelgenoot
dichterbij dan ooit tevoren.

 

Reikende handen

Reikende handen
aarzelend aangeboden
vragen om aandacht.

Reikende handen
uit dienstbaarheid aangereikt
geven en nemen.

Reikende handen
in liefde uitgestoken
koesteren elkaar.

 

Laat me

Laat me huilen
opdat mijn verdriet een uitweg vindt
Laat me lachen
zodat mijn vreugde zich kan vermeerderen

Laat me haten
want mijn schaduwkant moet ademen
Laat me liefhebben
omdat er zoveel is waar ik van hou

Laat me egoïstisch zijn
soms ben ik zo moe van anderen
Laat me delen
omdat ik meer heb dan ik aankan

Laat me schelden
om mijn frustratie te ontladen
Laat me lieve woordjes fluisteren
om alles weer goed te maken

Laat me vliegen
Omdat ik mijn vleugels uit moet slaan
Laat me vallen
wanneer de zon te warm is gebleken

Laat me mijn vrijheid hebben
gun me een leven zonder beperkingen
Laat me een gevangene zijn
wanneer ik daar voor kies

Laat me leven
ik geniet van elke dag
Laat me sterven
als het tijd is om te gaan

 

Glinstering

Met een kleine glinstering
ben ik uit het Al gekomen.
Vol verwachting ben ik toen
uit alle macht gaan stromen.

Ik gaf me zonder voorbehoud
en zo ben ik gegroeid.
Een rivier was ik geworden
almaar groter, onvermoeid.

Razend suisde ik omlaag
tot ik het einde vond.
Onbesuisd over de rand
van daar in een afgrond.

Ik hervond mij na een tijd
en voelde me geraakt.
Wat voor mij het einde leek
had me nu juist sterk gemaakt.

Een grote stroom was ik geworden
vol wijsheid en vol kracht.
Met het razen achter me gelaten
kabbelde ik rustig en zacht.

Nu komt spoedig in mijn zicht
de grote oceaan.
De leraar die mij voorbereidt
om opnieuw naar huis te gaan.

 

Knipoog naar het leven

Iedere ademtocht sterf ik weer
bij het graf weerklinkt gezoem
Veroordeeld tot een trage dood
die ik steevast leven noem

Ik maak me druk en stel me aan
de waanzin zie ik niet
Gevangen tussen komen en gaan
rest niets anders dan verdriet

Verloren ooit het paradijs
mijn geest verlangt altijd
Probeert te vatten wat ooit was
de liefde is zij kwijt

Een warme stem dringt tot mij door
bekend sinds vroege tijden
Wees gerust, vertrouw op mij
Ik ben altijd bij je

Om dit alles te ervaren
moest eerst worden vergeten
Nu pas dringt het tot je door
wat je eerder niet kon weten

Richt je nu op je innerlijk wezen
daar brandt altijd fel het licht
Na geboorte en voor de dood
knijpt je ziel een oogje dicht

 

Ver weg / dichtbij

Je ligt daar op je bed
sprakeloos en ongenaakbaar.
Op weg naar een plek waar ik niet volgen kan.
Wie was je, wie ben je?
…Wat zal er van je worden?
Nooit zal ik het van je horen.
Maar terwijl het leven je verlaat
zal ik bij je blijven, zolang het kan.
Zo vreselijk ver weg.
Zo oneindig dichtbij.

(alle gedichten door André van Soeren)